Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2007

Κατοικίδιος σκορπιός (αποσπάσματα)

Έγινε βράδυ πάλι.


Ποιήμα του δωματίου

Κατοικίδιος σκορπιός κατεβαίνει απ΄ το ταβάνι

Και πρέπει να μείνουν λίγες ώρες μαζί

Αυτός και το βράδυ

Σ΄ αυτό το τοπίο μόνο κι επιληπτικό

Απ΄ τη λυπημένη σπατάλη μιας σκέψης


Μια σαχάρα από καθρέφτες

Όπου εγώ και ο θάνατος

Συναντιόμαστε κάθε μέρα σχεδόν

Με τις ίδιες συνηθισμένες κινήσεις

Τις ίδιες νύχτες

Βλέποντας κι απόψε

Αυτό το ζαχαρί ζευγάρι

Με μια σκόρπια διάθεση

Απ΄ το καπνισμένο μάτι

Λέξεων μόνο καθώς επιπλέουνε στο ποιήμα

Ή με τη σίγουρη σημασία ενός σκορπιού

Να πλέει μέσα σ΄ αυτό το κουβαριασμένο

Στο πάτωμα ζευγάρι κάλτσες.



****


Γιατί τέλειωσα.


Αυτή ναι η Σαχάρα μου

Με τους σκορπιούς της επάνω μου

Πάνω στην πλάτη μου

Στην πλάτη της πλάνης

Σ΄ όλα τα πλάτη

Η γεωγραφία μ΄ άρεζε κάποτε

Όμως τώρα τόσο χαμένες

Οι πρωτεύουσες της οδύνης μου

Σε μια δίνη.



ΤΡΑΪΑΝΟΣ ΑΛΕΞΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια: