Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Προσευχή για το Νέο Έτος

"Κύριε , βοήθησε με να αντιμετωπίσω με ψυχική γαλήνη όλα όσα θα μου φέρει η χρονιά που ξεκινά σε λίγο.
Βοήθησέ με να παραδοθώ ολοκληρωτικά στο άγιο θέλημα Σου.
Στην κάθε ώρα αυτής της χρονιάς φώτιζε με και δυνάμωνε με για το κάθε τι.
Όποιες ειδήσεις κι αν λάβω στο διάστημα του έτους αυτού , δίδαξε με να τις δεχθώ με ηρεμία και με την πεποίθησι ότι τίποτε δεν συμβαίνει χωρίς να το επιτρέψεις Εσύ.
Καθοδήγησε τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου σε όλα τα έργα μου και τα λόγια μου.
Σ' όλες τις απρόοπτες περιστάσεις μη με αφήσεις να ξεχάσω, ότι τα πάντα προέρχονται από Σένα.
Δίδαξε με να συμπεριφέρομαι σε κάθε μέλος της οικογενείας μου και σε όλους τους συνανθρώπους μου με ευθύτητα και σύνεση, ώστε να μην συγχύσω και στενοχωρήσω κανένα.
Κύριε, δος μου την δύναμη να υποφέρω τον κόπο και όλα τα γεγονότα της χρονιάς αυτής καθ' όλη την διάρκεια της.
Καθοδήγησε την θέλησή μου κα δίδαξε με να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ και να αγαπώ.
ΑΜΗΝ."

(προσευχή των στάρτσι της Όπτινα,ελαφρά διασκευασμένη για την νεα χρονιά)

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Δευτέρα, 8 Σεπτεμβρίου 2008

Είμαι έγκυος!

Ναι, αγαπητοί μου φίλοι! Μόλις μπήκα στον τρίτο μήνα!! Αν όλα πάνε καλά, τέλη Μαρτίου θα γεννηθεί το μωράκι μας! Ήταν ό, τι πιο αναπάντεχο μας έχει συμβεί!!! Νιώθω πολύ περίεργα, χαρούμενη και αγχωμένη, όταν βέβαια μπορώ και πατάω στα πόδια μου και ελέγχω το μυαλό μου, γιατί το μπεμπάκι μας προς το παρόν είναι πολύ ζωηρό και δεν μ΄ έχει αφήσει σε ησυχία….

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2008

Νυχτερινές επιπλοκές


Του αγαπητού φίλου Θοδωρή Βοριά, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ερωδιός. Αν και είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις μόνο ένα ποιήμα από τις δουλειές του Θοδωρή, επιλέγω να μοιραστώ μαζί σας αυτό!

Δε φυλάγεσαι πια.
Δε φυλάγεσαι πια,
λες τις σκιές: σκιές

-κομμάτια νύχτας
που σέρνονται στα πεζοδρόμια,

απλές κι ακίνδυνες γωνίες
σπασμένου σκοταδιού-

δε φοβάσαι που σου αγγίζουν
το κορμί.

Δε φυλάγεσαι πια,

σκύβεις χωρίς αναστολές
για να μαζέψεις του δρόμου
τα πεσμένα άστρα.

………………………………………………………………………

Ένα ταπεινό, αλλά μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ στον Θοδωρή. ; ) Ξέρει αυτός!

Περισσότερα για και από τον ποιητή:
http://nyxterinesepiplokes.blogspot.com/
http://vorias.blogspot.com/
http://logotexnika-epikaira.blogspot.com/

Τετάρτη, 2 Απριλίου 2008

Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου


Σήμερα τα βιβλία και οι σελιδοδείκτες στο σχολείο είχαν την τιμητική τους!
Το ίδιο και ο σπουδαίος παραμυθάς Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο οποίος γεννήθηκε 2 Απριλίου το 1805,στη Δανία. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα πολλά πράγματα για τη ζωή του. Γνώριζα περισσότερα για το έργο του. Τα έμαθα σήμερα και γω, μαζί με τα νηπιαγωγάκια μου.
Με γονείς βιοπαλαιστές (μητέρα πλύστρα, πατέρα παπουτσή), η ζωή ήταν δύσκολη για τον μικρό Χανς. Έγινε όμως ακόμα δυσκολότερη, όταν σε αρκετά νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός. Υπήρξε πολύ ιδιόμορφο αγόρι, με χαρακτηριστικό του γνώρισμα την ζωηρή φαντασία. Του άρεσε να παρακολουθεί τις συζητήσεις των ηλικιωμένων. Ή να αποστηθίζει θεατρικά έργα και να στήνει αυτοσχέδιες παραστάσεις κουκλοθεάτρου.
Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν μεγαλώνοντας άρχισε να γράφει παραμύθια. Συνολικά έχει γράψει γύρω στα 150, τα οποίο έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 90 γλώσσες!! Μερικά από τα παραμύθια που μας έχει χαρίσει είναι: Το ασχημόπαπο, Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα, Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, Το μολυβένιο στρατιωτάκι, Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι, Η μικρή γοργόνα, Η Τοσοδούλα…..
Αυτό που έκανε μεγαλύτερη εντύπωση στους μπόμπιρες ήταν ότι υπάρχει ακόμα το σπίτι του παραμυθά, το οποίο έχει αναπαλαιωθεί και λειτουργεί σαν μουσείο!! Μάλιστα οι περισσότεροι εξέφρασαν έντονα την επιθυμία να…το…επισκεφτούμε!!!
Μια ακόμη μαγική στιγμή ανάμεσα σε μένα και τα παιδάκια μου ήταν εξής:
ΓΙΩΤΑ:Ξέρετε ποιος άλλος γράφει παραμύθια;
ΠΑΙΔΙΑ:Ο Κύριος Ευγένιος Τριβιζάς!!
ΓΙΩΤΑ:Εκτός απ΄ αυτόν;
ΠΑΙΔΙΑ:Αναφέρουν μερικούς ακόμα γνωστούς τους συγγραφείς παιδικών βιβλίων.
ΓΙΩΤΑ:Να σας πω ένα μυστικό;
ΠΑΙΔΙΑ:ΝΑΙΑΙΑΙΑ!!!
ΓΙΩΤΑ:Παραμύθια γράφει και η κυρία σας!!!(ψωνάρα ε!)
Ακολούθησε ένας πανικός και ηρέμησαν μόνο όταν με έβαλαν να υποσχεθώ πως το πρώτο παραμύθι μου που θα τυπωθεί(!!), θα το πάω σε κείνα!!!!

Όνειρα……Όμορφα όνειρα…Τόσο όμορφα όσο αυτές οι αγνές κι αμόλυντες παιδικές ψυχές…

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2008

Η ΑΛΕΠΟΥ ΚΑΛΟΓΡΙΑ


Σαν δεν είχε τι να φάει μια αλεπού πονηρεμένη,
αποφάσισε να πάει και καλόγρια να γένει.

Τρεις κοκόροι που δεν έχουν στο κεφάλι λίγη γνώση,
την πιστεύουνε και τρέχουν την ευχή της να τους δώσει.

Μπαίνουν μέσα στο κελί της, τους ξομολογάει εκείνη
και κουνεί την κεφαλή της και συγχώρεση τους δίνει.

Και χωρίς να χάσει ώρα καθώς ήταν πεινασμένη,
τους αρπάζει κι είναι τώρα και οι τρεις συχωρεμένοι.

Και η αλεπού τους κλαίει, τους μοιρολογά και λέει:
«έτσι την παθαίνουν όσοι έχουνε κοκόρου γνώση!»

Γ.ΔΡΟΣΙΝΗ

Τόσα χρόνια ανάμεσα σε παιδιά, νομίζω αυτό το μελοποιημένο ποίημα είναι το πιο αγαπημένο τραγούδι τους!! Το cd που το περιλαμβάνει κυκλοφορεί από την εταιρεία
EROS, με τίτλο ΜΟΥΣΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ. Τραγουδά η ΧΟΡΩΔΙΑ ΕΚΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ και το έχει μελοποιήσει ο ΝΟΤΗΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ. Για όσους έχουν στο περιβάλλον τους παιδιά είναι άριστη επιλογή!!

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2008

ΚΑΙ ΙΔΟΥ…!!!!

Βραβεία 7ου Διεθνούς Ποιητικού Διαγωνισμού με θέμα,
«Ομηρος, Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης....»
ο φάρος της γνώσης, της τέχνης, της ηθικής, εις τους αιώνας των αιώνων».


1ο βραβείο Ιωάννα Παπαντωνίου Λάρνακα Κύπρου
2ο βραβείο Σταύρος Καλυβιώτης Καλαμάτα
3ο βραβείο Ευτυχία Καπαρδέλη Πάτρα
3ο βραβείο Χρυσοβαλάντης Μπούτσικος Άργος

Βραβείο Ομήρου Θεοφάνης Θεοφάνους Αθήνα
Βραβείο Σωκράτη Αριστοτέλης Φράγκος Καλαμάτα
Βραβείο Αριστοτέλη Δήμητρα Τσεπεντζή Ζευγολατιό Κορινθίας
Βραβείο Πλάτωνα Δημήτρης Λούκας Αθήνα

ΕΠΑΙΝΟΙ
Γεώργιος Διαμαντόπουλος Θάσος
Βαγγέλης Κυριακός Καπανδρίτι
Στέλλα Λεωντιάδου Κορωπί
Χρήστος Ανταλής Αυστραλία
Ηρώ-Χρυσάνθη Αλεξανδράκη Αθήνα
Πρόδρομος Πολύβιος Πάτρα

ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Χρήστος Χατζησπυρίδης Συγγραφέας
Ιωάννης Σιδηρόπουλος Συγγραφέας
Δημήτρης Μπουκόνης Συγγραφέας
Τζένη Βλαχώνη Συγγραφέας

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

Η Δικαιοσύνη και η Αδικία

Κάποια μέρα συναντήθηκαν η Δικαιοσύνη και η Αδικία κι άρχισαν να καβγαδίζουν για το πώς είναι καλύτερα να ζουν οι άνθρωποι, με την δικαιοσύνη ή με την αδικία; Η Αδικία υποστήριζε με πάθος ότι είναι καλύτερα να ζει ο κόσμος με την αδικία, ενώ η Δικαιοσύνη έλεγε πως δεν υπάρχει καλύτερο σύστημα από εκείνο όπου επικρατεί ο νόμος της δικαιοσύνης. Λογομάχησαν, είπε η καθεμία τα δικά της, χωρίς τελικά ούτε η Δικαιοσύνη ούτε η Αδικία να αλλάξουν γνώμη.
Κάποια στιγμή η Αδικία στρέφεται στη Δικαιοσύνη και της προτείνει:
-Αφού δε συμφωνείς μ΄ αυτά που σου λέω, δεν πάμε καλύτερα να κρίνει ένας σοφός γέροντας;
-Πάμε, απάντησε η Δικαιοσύνη.
Πήραν το δρόμο και πήγαν και βρήκαν το σοφό γέροντα.
-Θέλουμε να μας λύσεις μια διαφορά, του λέει η Αδικία. Πως είναι καλύτερα να ζουν οι άνθρωποι, με την αδικία ή με την δικαιοσύνη;
-Τι ποσό βάλατε για στοίχημα, ρώτησε ο σοφός γέροντας.
-Εκατό ρούβλια, απάντησαν κι οι δυο μ΄ ένα στόμα.
-Λοιπόν, Δικαιοσύνη, λέει τότε ο σοφός γέροντας, πρέπει να ξέρεις πως έχασες το στοίχημα. Σήμερα ζεις καλύτερα με την αδικία!
Η Δικαιοσύνη έβγαλε από την τσέπη της εκατό ρούβλια και τα έδωσε στην Αδικία, λέγοντας πως δεν την έπεισε ο σοφός γέροντας και εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι είναι καλύτερα να ζει κανείς σε συνθήκες δικαιοσύνης.
-Αφού δεν πείστηκες, λέει η Αδικία, έλα να πάμε στο δικαστή. Αν κερδίσεις εσύ το στοίχημα, θα σου δώσω χίλια ρούβλια. Αν, όμως, κερδίσω εγώ, δε θέλω λεφτά –αλλά θα σου βγάλω τα μάτια. Συμφωνείς;
-Συμφωνώ!, απάντησε η Δικαιοσύνη.
Πήγαν στο δικαστή και τον ρώτησαν πως είναι καλύτερα να ζουν οι άνθρωποι, με την αδικία ή με την δικαιοσύνη;
Ο δικαστής έδωσε την ίδια απάντηση:
-Σήμερα ζει κανείς καλύτερα με την αδικία.
Τότε η Αδικία έβγαλε τα μάτια της Δικαιοσύνης, τα πήρε κι έφυγε.
Η Δικαιοσύνη έμεινε έτσι τυφλή. Μιας και δεν έβλεπε, πήρε ένα ραβδί κι άρχισε να ψαχουλεύει στο δρόμο, για να μη σκοντάψει και πέσει.

Περπάτησε, περπάτησε όλη μέρα και, κάποια στιγμή, όταν νύχτωσε, έφτασε μπροστά σ΄ ένα βάλτο. Κουρασμένη όπως ήταν, ξάπλωσε στην άκρη του βάλτου, στο χορτάρι, για να ξαποστάσει. Τα μεσάνυχτα εμφανίστηκαν πάνω στο βάλτο οι σατανάδες. Ο αρχισατανάς άρχισε να ρωτάει έναν έναν τους σατανάδες τι έκαναν εκείνη τη μέρα.
-Εγώ, λέει ένας σατανάς, κατέστρεψα την ψυχή ενός ανθρώπου.
-Εγώ, λέει κάποιος άλλος, έσπρωξα έναν άνθρωπο να κάνει μια μεγάλη αμαρτία.
Κάποια στιγμή πετάγεται κι η Αδικία και λέει θριαμβευτικά:
-Εγώ έβαλα δυο φορές στοίχημα με τη Δικαιοσύνη. Στο πρώτο κέρδισα εκατό ρούβλια και στο δεύτερο της έβγαλα τα μάτια!
-Για τα εκατό ρούβλια αξίζεις συγχαρητήρια που τα κέρδισες, της λέει ο αρχισατανάς. Αλλά για τα μάτια που πήρες δεν κέρδισες και τίποτα το σπουδαίο. Αν η Δικαιοσύνη τρίψει τα μάτια της με το χορτάρι που φυτρώνει εδώ, θα ξαναβρεί το φως της. η Δικαιοσύνη άκουσε τα λόγια του αρχισατανά και χάρηκε.
Σε λίγο λάλησε ο πετεινός κι η συμμορία των σατανάδων βυθίστηκε και χάθηκε μέσα στο βάλτο. Τότε, η Δικαιοσύνη έκοψε μια φούντα χορτάρι κι άρχισε να τρίβει τις άδειες κόγχες των ματιών της. Και το θαύμα έγινε. Στις κόγχες εμφανίστηκαν και πάλι τα δυο αστραφτερά της μάτια. Έτσι, η Δικαιοσύνη ξαναβρήκε το φως της, πέταξε το ραβδί και πήρε το δρόμο του γυρισμού, αφού έβαλε στο ταγάρι και λίγο θαυματουργό χορτάρι.

Εκείνον τον καιρό είχε χάσει το φως της η κόρη του άρχοντα της χώρας. Απελπισμένος ο άρχοντας έβγαλε φιρμάνι, που έλεγε πως οποίος της ξαναδώσει το φως της θα την πάρει για γυναίκα του.
Άκουσε κι η Δικαιοσύνη για το φιρμάνι και πήγε στο παλάτι. Έτριψε τα μάτια της κοπέλας με το θαυματουργό χορτάρι και της ξανάδωσε το φως.
-Τι θέλεις να σου δώσω για αντάλλαγμα για το καλό που μου κανες; Ζήτησε ό, τι θέλεις και θα το έχεις!, της είπε ο άρχοντας.
-Δε θέλω να μου δώσεις τίποτα! του είπε ταπεινά η Δικαιοσύνη. Το μόνο που θέλω είναι να καταργήσεις τους νόμους της αδικίας και να αφήσεις τον κόσμο να ζει σε συνθήκες δικαιοσύνης. Αν δεν το κάνεις, η κόρη σου θα ξαναχάσει το φως της. το ίδιο και συ κι όλοι εδώ μέσα στο παλάτι!
Ο άρχοντας, που στην αρχή δεν ήθελε να καταργήσει τους νόμους της αδικίας, τρόμαξε απ΄ αυτά που άκουσε. Έβγαλε φιρμάνι που καταργούσε όλους τους άδικους νόμους. Επειδή, όμως, δεν μπορούσε να ζήσει και να κυβερνήσει χωρίς την αδικία, σηκώθηκε κι έφυγε από την χώρα μαζί με την οικογένειά του.
Έτσι, απαλλαγμένοι από την αδικία και από τον άρχοντα-τύραννο, οι κάτοικοι αυτής της μακρινής χώρας άρχισαν να ζουν μια νέα ζωή, χαρούμενα κι ευτυχισμένα, χωρίς μίση, πολέμους, σκοτωμούς και κακουργήματα.
Ομόφωνα διάλεξαν για αρχηγό της χώρα τη Δικαιοσύνη, που, για να κρίνει σωστά κι ανεπηρέαστα, δίκαζε πάντα με δεμένα μάτια και με τη ζυγαριά στο χέρι.
Από τότε οι άνθρωποι έτσι ακριβώς απεικονίζουν τη Δικαιοσύνη: με δεμένα μάτια και με μια ζυγαριά στο χέρι.

ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΕΤΣΙΝΗΣ-ΡΩΣΙΚΑ ΛΑΪΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, Εκδόσεις Καστανιώτη

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008

Μαρτίγκες...


...βάλατε;

Για να μη σας κάψει ο ήλιος του Μάρτη. Κι αν καταφέρετε και κρατήσετε το βραχιολάκι σας ως τις 31 Μαρτίου, το αφήνετε σε μια τριανταφυλλιά.Από κει θα το πάρουν τα χελιδόνια για να φτιάξουν τις φωλίτσες τους. Και στη θέση του θα βάλουν ένα μικρό δωράκι!

Τι λέω ε;

Καλό μήνα.

Καλή άνοιξη.

:)

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

Το σκαντζοχοιράκι με τα κατσαρά μαλλιά.


Επειδή η διάθεσή μου πάει απ΄ το κακό στο χειρότερο, ας ξεκινήσω την εβδομάδα μου με ένα υπέροχο παιδικό βιβλίο, που έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου. Από τα λίγα που συνδυάζουν και εξαιρετικό κείμενο και τέλεια εικονογράφηση...Διαβάστε το!

Ένα παράξενο σκαντζοχοιράκι με κατσαρά μαλλιά γεννήθηκε στο δάσος! Μα πώς θα καρφώνει την μπάλα και πώς θα μαζεύει φράουλες και σταφύλια, όπως κάνουν οι φίλοι του με τ' αγκάθια τους; Όλοι το κοιτούν περίεργα κι εκείνο νιώθει μόνο. Ώσπου γνωρίζει το ποντικάκι, που θα γίνει ο καλύτερος φίλος του. Κι όταν κάποια στιγμή αρρωστήσει ο φίλος του και χρειαστεί το γιατρικό, που βρίσκεται βαθιά στο χιονισμένο δάσος, κανένας δε θα τολμήσει να πάει να το φέρει. Μόνο το σκαντζοχοιράκι με τα κατσαρά μαλλιά θα πάει, κι ας ξέρει ότι κινδυνεύει από τον ύπνο του χιονιού...

Συγγραφέας:Βελετά - Βασιλειάδου, Μαρία

Εικονογράφος:Καπατσούλια, Ναταλία

Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα


(Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα δω στα ράφια των παιδικών βιβλίων ένα δικό μου παραμύθι...)

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

ΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙ ΛΥΠΗΜΕΝΟ


Ποιηματάκι λυπημένο

για παιδάκι κρυωμένο.



Με λεμόνι, λίγο ρύζι

η μαμά του το ταίζει.



Ύστερα ο γιατρός ρωτάει:

"Πέρασε την ιλαρά;



Τότε, κρυωμένο θα ναι,

έχει κόκκινα λαιμά".



Και σαν έρθει το βραδάκι,

κουρασμένο το παιδάκι,



μία μέντα πιπιλίζει,

κι η μαμά το νανουρίζει.



Τζιάννι Ροντάρι

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2008

Από την Εγώπολη στην Εσύπολη


Χθες διάβασα ένα παιδικό βιβλίο, που με ενθουσίασε! Είναι το «Από την Εγώπολη στην Εσύπολη», της Μυρσίνης Βιγγοπούλου, σε εικονογράφηση Κωνσταντίνου Λαδιανού, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ακρίτας.

Η υπόθεση του, όπως περιγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, είναι η εξής:
Ο Πείσμονας είναι ένας μικρός Εγωπολίτης, που ξεκινά να βρει την Εσύπολη με μοναδικό του εφόδιο τη συμβουλή της βασίλισσας της Εγώπολης, να βάζει πάντα μπροστά το Εγώ του. Με ποιον όμως τρόπο θα μπορέσει τελικά από την Εγώπολη να φτάσει στην Εσύπολη; Τι κόσμο θα συναντήσει σ αυτή την τόσο διαφορετική από τη δική του πολιτεία; Τι νόημα θα έχει το ταξίδι του αυτό για όλους τους κατοίκους της Εγώπολης αλλά και για τον καθένα μας; Ας ταξιδέψουμε μαζί του! Πρόκειται για ένα δρόμο που μπορούν να τον βαδίσουν μικροί και μεγάλοι. Χάρτη και οδοδείκτη για την πορεία μας αυτή θα έχουμε κάποια από τα λόγια του μακαριστού γέροντα Παϊσίου.

Ένα συγκλονιστικό βιβλίο, διδακτικό, με όμορφους συμβολισμούς, γραμμένο με οδηγό την αγάπη. Πραγματικά αξιόλογο, ένα βιβλίο που κάθε μικρός και μεγάλος πρέπει να έχει στη βιβλιοθήκη του!!

Υ. γ.:
: ( : ( : (
Κυρία Φαρυγγίτιδα αυτή τη φορά! Πλήρης αφωνία. Δεν μπορώ αν μιλήσω καθόλου, μόνο ψιθυρίζω προς το παρόν…

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2008

Ιστορίες φτιαγμένες στη μηχανή

Γενάρης:Τα ψάρια«Πρόσεχε» λέει το μεγάλο ψάρι στο μικρό «εκείνο εκεί είναι αγκίστρι. Μην το χάψεις».

«Γιατί;» ρωτάει το μικρό ψάρι.

«Για δυο λόγους» απαντάει το μικρό ψάρι. «Ο πρώτος είναι πως έτσι και το χάψεις, σε πιάνουνε, σε αλευρώνουνε και σε τηγανίζουνε. Κι ύστερα σε τρώνε, με δυο φύλλα μαρούλι για γαρνιτούρα».

«Αμάν, αμάν! Μα τι λέω, χίλια ευχαριστώ. Μου έσωσες τη ζωή. Και ο δεύτερος λόγος;»

«Ο δεύτερος λόγος» λέει το μεγάλο ψάρι «είναι πως θέλω να σε φάω εγώ».


Φλεβάρης: Ο αριθμός τριάντα τρία
Γνωρίζω έναν εμποράκο. Δεν εμπορεύεται ούτε ζάχαρη ούτε καφέ, δεν πουλάει ούτε σαπούνι ούτε ψητά δαμάσκηνα. Πουλάει μονάχα τον αριθμό τριάντα τρία.

Είναι ένας άνθρωπος εντιμότατος, πουλάει γνήσιο εμπόρευμα και δεν κλέβει ποτέ στο ζύγι. Δεν είναι απ΄ αυτούς που λένε «Ορίστε το τριάντα τρία σας, κύριε» και μπορεί να ναι μόνο το τριάντα ένα ή ακόμα και το είκοσι εννιά.

Τα τριάντα τρία του είναι όλα εγγυημένα ως προς την προέλευση, μονά εκατό τοις εκατό, τρεις δεκάδες και τρεις μονάδες, και πάντα τονίζονται στην παραλήγουσα.

Ωστόσο, δεν έχει και πολλές δουλειές. Δεν υπάρχει και πολύ ζήτηση του τριάντα τρία. Μόνο αυτοί που πρέπει να πάνε στο γιατρό να κοιτάξουν τα πνευμόνια τους μπαίνουν στο μαγαζάκι και αγοράζουν ένα. Ωστόσο υπάρχουν κι αυτοί που αγοράζουν το τριάντα τρία, γιατί δεν μπορούν να πουν το «ρ» και πρέπει να κάνουν εξάσκηση. Εκείνος πάντως δεν παραπονιέται. Μπορεί να του στείλετε κι ένα παιδάκι ακόμα, κι ένα γατί, και να είστε βέβαιοι πως δεν πρόκειται να τα ξεγελάσει.

Είναι ένας τίμιος επιχειρηματίας. Στο μέτρο των δυνατοτήτων του, είναι ένας στυλοβάτης της κοινωνίας μας.


Αυτά και…άλλα για τους μήνες (και όχι μόνο) στο βιβλίο του Τζιάννι Ροντάρι «Ιστορίες φτιαγμένες στη μηχανή», εκδόσεις Μεταίχμιο. Βέβαια δεν ξέρω αν θα το βρείτε σε μεγάλα βιβλιοπωλεία. Εγώ το αναζήτησα στο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο της Πρωτοπορίας και δεν υπήρχε-είχε εξαντληθεί. Γι΄ αυτό κατέφυγα στην παιδική βιβλιοθήκη της Φλώρινας και το δανείστηκα. Είχα να την επισκεφτώ από όταν ήμουν φοιτήτρια και είμαι ενθουσιασμένη! Δεν είναι καμιά τεράστια, αλλά μετέφεραν εκεί και όλα τα λογοτεχνικά και τώρα ξέρω τι θα κάνω κάθε Σάββατο πρωί!!

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΩ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ (1956)

Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία,

δε θα πει ανοίγω ένα παράθυρο για τη συναλλαγή.

Τέλειωσαν πια τα πρελούδια, ήρθε η ώρα του κατακλυσμού.

'Οσοι δεν είναι αρκετά κολασμένοι πρέπει επιτέλους να σωπάσουν,

να δουν με τι καινούριους τρόπους μπορούν να απαυδήσουν τη ζωή.

Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία.

Να μη με κατηγορήσουν για ευκολία, πως δεν έσκαψα βαθιά,

πως δε βύθισα το μαχαίρι στα πιο γυμνά μου κόκαλα.

όμως είμαι άνθρωπος κι εγώ, επιτέλους κουράστηκα, πως το λένε,

κούραση πιο τρομαχτική από την ποίηση υπάρχει;

Εγκαταλείπω την ποίηση δε θα πει προδοσία.

Βρίσκει κανείς τόσους τρόπους να επιμεληθεί την καταστροφή του.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Υ.Γ.:Ενθουσιάστηκα χθες με τον Κόσμο του Επενδυτή. Με τη συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου(στο τρίτο τεύχος του περιοδικόυ Culture).

"...Όσο πιο πολύ με θάβουν, τόσο πιο πολύ φυτρώνω. Έχω γράψει κι ένα ποιήμα που λέει:Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε/όμως ξεχάσατε πως είμαι σπόρος. Έναν σπόρο τι τον κάνεις όταν τον θάβεις; Τον βοηθάς να φυτρώσει...."

ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2008

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Διαδέχονται οι μέρες μου γρήγορα η μια τους την άλλη,

σα να ναι πουλιά που κυνηγιούνται στο σούρουπο

μιας ερήμου, μπερδεύονται, πέφτουνε το ένα τους

πάνω στο άλλο, χτυπιούνται-σωριάζονται,

γίνονται ένα σώμα οι μέρες μου. Σφηνώνονται μες

στις Κυριακές οι Δευτέρες, μπλέκονται οι μήνες

καθώς τα χαρτιά της τράπουλας:Μάρτης

κι αμέσως Δεκέμβρης, Αύγουστος έπειτα,

παγώνουν οι άκρες των χεριών μου καθώς

ψηλαφώ το λαβύρινθο, προσπαθώντας να βάλω

τη Δευτέρα μετά την Κυριακή, τον Απρίλη

πριν απ΄ το Μάη. Να χωρίσω ξανά

τη βδομάδα σε εικοσιτετράωρα.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

ΜυθοΛΟΓΙΑ (Περί Διονύσου, κρασιού κλπ.!)


Χρόνια τώρα λέω και ξαναλέω στον εαυτό μου ότι πρέπει να ξεκλέψω λίγο χρόνο (μεταξύ μας-να μην τεμπελιάζω και να βάλω ένα πρόγραμμα εννοώ!) να μελετήσω μυθολογία. Και όχι μόνο ελληνική. Αλλά όπως πάντα, ποτέ δεν το κάνω συστηματικά. Παρόλο που μ΄ αρέσει πάρα πολύ και θα μου είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στα παραμύθια μου. Φέτος όμως έκανα δυναμική αρχή!

1ον μελέτη στο διαδίκτυο και

2ον Ελληνική μυθολογία του Νίκου Τσιφόρου!

Όποιος έχει υπόψιν του σελίδες που ασχολούνται με την μυθολογία, θα ήμουν ευγνώμων αν τις μοιραζόταν μαζί μου.

Και για να το…ανταποδώσω εκ των προτέρων, πάρτε μια μικρή γεύση από το βιβλίο!

«…Στην Αττική το κρασί ήρθε από το μέρος που και σήμερα ακόμα το λέμε Διόνυσο. Έτσι διδάσκει ο μύθος.

Ήτανε, λοιπόν, στο Διόνυσο, ένας βασιλιάς, Ικάριο τον λέγανε, και η γυναίκα του, η κυρά Φανοθέα, δουλειά δεν είχε, έγραφε στίχους Σήμερα ορισμένες κυρίες που δεν έχουνε δουλειά τα κάνουνε κάτι τέτοια. Και δεν είναι ότι γράφουνε στίχους, σε φωνάζουνε και σου τους διαβάζουνε, τρομάρα τους). Όταν πέρασε, λοιπόν, από κει ο Διόνυσος, τον μουσαφιρέψανε, τον καταπεριποιηθήκανε και η Φανοθέα –κακοχρονονάχη- διάβασε το εξέμετρο – τέτοια έγραφε.

Ο Διόνυσος ξεκαρδίστηκε.

-Μαντάμ, τι να σας πω, μ΄ ανοίξατε την καρδιά.

-Αλήθεια, σας αρέσουνε;

-Τρίχες μ΄ αρέσουνε. Τι είμαι; Κριτικός εμβριθής είμαι να μ΄ αρέσουνε οι σάχλες; Αλλά την καρδιά μου την περιβολιάσατε.

Σκέφτηκε και λιγάκι.

-Άντε να σας δώσω τ΄ αμπέλι, να χετε να σπάτε κέφι.

Και τους έδωσε τ΄ αμπέλι.

Πάνω που τους το δωσε, το θυμήθηκε:

-Ρε συ Ικάριε, φώναξε το βασιλιά. Το κρασί που θα βγάλεις να το κρύψεις.

-Γιατί;

-Γιατί ο λαός άμα πιει μεθάει. Κι άμα μεθάει χάνει την πειθαρχία του. Κι άμα χάσει την πειθαρχία του ο μεθυσμένος από κρασί ή ενθουσιασμό ή ακόμα και κατανόηση των πραγμάτων, ο λαός καταλαβαίνει, ότι δεν του χρειάζονται κάτι βασιλιάδες σαν και σένα και μπορεί να πάθεις μεγάλη ζημιά.

Έφυγε ο θεός, αλλά ο Ικάριος, λωλός και απερίσκεπτος, αντί να περιορίσει το κρασί, όπως έκανε η Αμερική και είδαν μια καλή μέρα τα γκαγκστεράκια, βγήκε και κέρναγε τον κόσμο.

Όποιος έπινε ζήταγε.

-Δως μου κι άλλο.

Δώσε, δώσε, σουρώσανε πολλοί κι αρχίσανε:

-Γιατί αυτός ο ρουφιάνος να χει τα παλάτια και τ΄ αγαθά και τα κρασιά και τα πάντα κι εμείς να δουλεύουμε την τσάπα και να του πλερώνουμε φόρους και να τον προσκυνάμε;

-Ναι, ρε. Άνθρωπος δεν είναι κι αυτός; Δεν τρώει, δεν πίνει, δεν κοιμάται; Δεν πάει στον καμπινέ;

-Τι μας χρειάζεται;

-Κισλάραγα θα βάλουμε στην κεφάλα μας;

Κι απάνω στο μεθύσι, τον πιάσανε τον Ικάριο.

-Αυτό μας το δωσες για να μας δηλητηριάσεις.

-Έτσι, ρε, μας μεθάτε με μπούρδες για να μας κρατάτε σκλαβάκια σας.

-Όχι, ρε παιδιά. Εγώ το καλό σας θέλω…

Μπα! Τον πιάσανε, τον σκοτώσανε τον Ικάριο.

Την άλλη μέρα που συνήλθανε, τον θάψανε με ευχάς και πονοκέφαλο.

[…] Άλλος βασιλιάς που την έπαθε πάλι από τον Διόνυσο, ήτανε κι ο Μίδας.

Μια μέρα ο Μίδας είδε ένα γέρο Σειληνό και τον έπιασε.

Ο Διόνυσος έμαθε τι γίνηκε, πήγε και τον βρήκε.

-Είσθε απαγωγεύς, ήγουν κιτνάπερ. Πόσα θέλετε να μου τον επιστρέψετε;

-Μπορείς, λέει ο Μίδας, χαζός και φιλοχρήματος, να μου κάνεις μια χάρη; Ό, τι πιάνω να γίνεται χρυσάφι;

-Το χεις.

Πήρε το Σειληνό του κι έφυγε ο Διόνυσος και ο Μίδας χαρά χαρούμενος, άρχισε να μαζεύει χρυσάφια. Άγγιζε πέτρες, άγγιζε ντουβάρια, άγγιζε την πεθερά του, ό, τι άγγιζε χρυσός.

Καμία φορά τον έκοψε η πείνα.

-Άντε, παιδιά, σήμερα το βγάλαμε το μεροκάματο, φέρτε να φάω.

Του φέρανε, πιάνει ο κόπανος ένα κοψίδι, χρυσός το κοψίδι. Πιάνει ψωμί, χρυσός το ψωμί.

Τρελάθηκε.

-Τώρα;

Τώρα σαν ποληώρα. Γιατί όσο χρυσάφι να χεις άμα δεν μπορείς να φας, βράστο…Έτσι λέει ο μύθος κι άσε κάτι μαζώχτρες να μαζεύουνε…

Η ιστορία του Διονύσου είναι μεγάλη και σημαντική για την Ελλάδα. Έχει τόσα μέσα σαν πεπραγμένα του, που ορισμένως θα μας απασχολήσει περισσότερο από κάθε άλλο θεό. Όμως είναι κάτι που «πρέπει» να το ξέρουμε καλά, γιατί απ΄ αυτόν γεννήθηκε η τέχνη και μάλιστα ο θεατρικός λόγος.

Α, ναι, ξέχασα. Προς τιμήν του, οι θεατρικοί δεν γεννηθήκανε απ΄ αυτόν…

Ίσως γιατί δεν έχουνε καμία σχέση με το θέατρο…»


(Νίκος Τσιφόρος, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, εκδόσεις Ερμής)

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2008

Οι μικροί γαλαξίες

Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.
Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας
αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.
Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σαν πέτρες που βλέπονται.
Όμως, εσύ,
δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες
μες από μένα, κάτω απ' τα τόξα μου,
όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες από σένα,
κάτω απ' τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας
μέσα στον άλλο, σα νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυο κόσμους σε πλήρη
λάμψη και κίνηση, σαστίσαμε ακίνητοι
κάτω απ' τη θέα τους -
Ήσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.
Ήσουνα φως, διαμοιράστηκες. Όλες
οι φλέβες μου έγιναν άξαφνα ένα
δίχτυ που λάμπει: στα πόδια, στα χέρια,
στο στήθος, στο μέτωπο.
Τ' άστρα το βλέπουνε, ότι:
δυο δισεκατομμύρια μικροί γαλαξίες και πλέον
κατοικούμε τη γη.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2008

2008 ΠΡΟΣευχές!


Λένε πως σήμερα, του Αγίου Βασιλείου, όλες μας οι αισθήσεις ενεργοποιούνται, συναισθήματα πλημμυρίζουν το είναι μας, η καθημερινότητα σταματά να είναι βαρετή και τα σώματά μας λες και πετούνε στα ουράνια...

2008 ευχές-προσευχές από την χιονισμένη Φλώρινα για υγεία, χαρά, γέλιο, λιγότερη στεναχώρια στον κόσμο, ισορροπία σε ό, τι κάνουμε και πολύ πολύ πολύ ΑΓΑΠΗ!

Γιώτα-ΘεοςΦάνης