Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

Με λένε Γιώτα και,αφού είναι της μόδας, ακούστε και την δική μου εκδοχή...

Με λένε Γιώτα και τον Ιούλιο θα συμπληρώσω τέσσερα χρόνια άνεργη.

Τέλειωσα το 2003 το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών και ξεκίνησα γεμάτη όνειρα και ελπίδες να υπηρετήσω μία βαθμίδα της εκπαίδευσης, που η σημαντικότητά της ακόμα δεν έχει γίνει αντιληπτή. Μια βαθμίδα που λάτρεψα, είχα και έχω μεράκι να ΥΠΗΡΕΤΗΣΩ. Ο ΑΣΕΠ όμως έκρινε τρεις φορές ότι δεν είμαι ικανή να το κάνω. (Παρόλο που για να περάσω στη σχολή μου έδωσα Πανελλαδικές εξετάσεις και πέρασα από τους πρώτους, παρόλο που τέσσερα χρόνια έδινα εξετάσεις και τελείωσα με βαθμό πτυχίου 8,37, παρόλο που δύο φορές ήμουν στους επιτυχόντες –την μία απ΄ αυτές διαγωνίστηκα ενώ ήμουν 8 μηνών έγκυος…) Αλλά, λένε, έτσι είναι το «σύστημα». Το «έφαγα».

Ο ΟΑΕΔ επίσης έκρινε ότι δεν έχω το κατάλληλο «μέσο» για να προσληφθώ σε κάποιο από τα προγράμματά του. Αλλά, λένε, έτσι είναι το «σύστημα». Το «έφαγα».

Στον ιδιωτικό τομέα υπήρχαν πάντα γνωστοί και μη εξαιρεταίοι «Γιάννηδες» και «Κώστηδες» και «Γιώργηδες» καρακλέφτες, που ήθελαν να εργάζομαι χωρίς να πληρώνομαι όπως θα έπρεπε για τις υπηρεσίες μου. Αλλά, λένε, έτσι είναι το «σύστημα». Το «έφαγα».

Η αγάπη μου για την λογοτεχνία με έκανε να γράφω μανιωδώς και να αναζητώ μία δημιουργική διέξοδο στην γραφή. Όμως οι εκδότες στην καλύτερη περίπτωση θέλουν να πληρώσεις για να δεις τη δουλειά σου τυπωμένη. Στην χειρότερη σαφώς σε αγνοούν και δεν ενδιαφέρονται να ρισκάρουν σε σένα τον νέο, άγνωστο, συγγραφέα από την Φλώρινα. Αλλά, λένε, έτσι είναι το «σύστημα». Το «έφαγα».

Με λένε Γιώτα και από τον Δεκέμβριο μέχρι και σήμερα ελάχιστα έχουμε δει τον ήλιο στην πόλη που ζω. Το πετρέλαιο είχε 1,04 ευρώ, όμως τα μικρά μου κορίτσια είχαν ανάγκη από ζέστη. Φυσικά δεν δικαιούμασταν το επίδομα ορεινών και μειονεκτικών περιοχών, γιατί «αποκλείεται να είχαμε ανύπαρκτο εισόδημα-σίγουρα κάτι κρύβουμε». (Από το φθινόπωρο το πετρέλαιο θα έχει 1, 40). Αλλά, λένε, έτσι είναι το «σύστημα». Το «έφαγα».

Με λένε Γιώτα και κάθε βράδυ πέφτω να κοιμηθώ με το άγχος της επόμενης ημέρας. Αν θα έχω να πληρώσω λογαριασμούς. Αν θα έχω να συντηρήσω τα παιδιά μου….

Με λένε Γιώτα και απορώ γιατί μένω ακόμα σ΄ αυτή την χώρα…

Αλλά όχι… Δε θα τους τη χαρίσω πια, ούτε θα τους κάνω τη χάρη να φύγω και να τους αφήσω ξέφραγο αμπέλι…

ΩΣ ΕΔΩ!

Τα «συστήματα» εμείς τα φτιάχνουμε και μεις τα τροφοδοτούμε.

ΩΣ ΕΔΩ!

Δεν θα συνεχίσω να τα “τρώω”.

ΩΣ ΕΔΩ!

Με λένε Γιώτα και… προσεχώς ΔΕΝ θα ΕΙΝΑΙ καλά. Γιατί από δω και πέρα θα διεκδικώ και θα αγωνίζομαι. Τίποτα πια δε θα τους χαρίσω. Γιατί η ζωή, το αύριο και τα όνειρα ανήκουν στα παιδιά μου και στα παιδιά αυτής της γ@μημένης χώρας. Κανένας κλέφτης «ψευτοεξυπνάκιας» κουτοπονηροέλληνας δεν θα τους τα αρπάξει πια μέσα από τα χέρια τους… Το υπόσχομαι!!

Με λένε Γιώτα και κανονίστε την πορεία σας… Γιατί δεν σας το είπα: τέρμα οι ευγένειες! Προσεχώς…ΔΑΓΚΩΝΩ!!

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Η υπομονή και τα όριά της

Με απασχολεί έντονα τις τελευταίες μέρες το ζήτημα «υπομονή» . Μπορεί ο Δημόκριτος να μας ανακοινώνει ότι «μεγαλόψυχος είναι εκείνος που υπομένει τα πάντα με καρτερικότητα, ενώ μικρόψυχος εκείνος που δεν υπομένει και τα ασήμαντα», μπορεί η παροιμία να μας πληροφορει ότι «πέντε δράμια υπομονή αξίζουν μια οκά μυαλό» και μπορεί ο Κίπλιγκ στο «Αν» του να μας τάζει λαγούς με πετραχήλια («να περιμένεις αν μπορείς, δίχως να χάνεις την υπομονή σου, δική σου θα ναι τότε η γη»), εγώ όμως αναρωτιέμαι πολλές φορές(όλο και πιο συχνά το τελευταίο διάστημα) ως που πρέπει να φτάνουν τα όρια της. Και –πιστέψτε με- έχω έρθει πολλές φορές αντιμέτωπη με διλήμματα περί υπομονής ή όχι και στις διαπροσωπικές μου σχέσεις και στα επαγγελματικά και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής μου. Άραγε άξιζε όσες φορές έκανα υπομονή; Ήταν σωστή επιλογή όταν τα τίναζα όλα στον αέρα; Υπάρχει άραγε κανένας άλλος πλην του Χρόνου που θα μπορέσει να δώσει μια σαφή και έγκυρη απάντηση;

Συγκλίνω πια περισσότερο στο «τα τινάζω όλα στον αέρα». Μπορεί τα αποτελέσματα να μην είναι πάντα τα επιθυμητά, τουλάχιστον όμως θα νιώσεις και την λύτρωση του «αντιδρώ».

Αυτά τα ολίγα από μένα, αγαπητοί μου φίλοι(καιρό έχουμε να τα πούμε ε…), και Χριστός Ανέστη(ο Χριστός σταυρώθηκε μια φορά και κάθε χρόνο ανασταίνεται, εμείς να δω, που σταυρωνόμαστε κάθε μέρα πότε θα "αναστηθούμε").

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

«Μια μελωδία μπορεί να διαρκέσει πιότερο από το τραγούδι ενός πουλιού και μια ιστορία μπορεί να διαρκέσει πιότερο απ΄ τα πλούτη του κόσμου.»
Dr Robin Gwyndaf

«Το βιβλίο δεν έχει στόμα κι όμως μιλάει. Διηγείται ένα σωρό ιστορίες και λέει ποιήματα και τραγουδάει και τραγούδια με τις νότες. Η μαμά διαβάζει, και το βιβλίο μιλάει με το στόμα της. Όταν μάθω και γω να διαβάζω, τότε το βιβλίο θα μιλάει με το δικό μου στόμα.
Α, όταν θα μάθω να διαβάζω, μήτε στιγμή δε θ΄ αφήνω σε ησυχία το βιβλίο΄ θα το βάζω να μου διηγείται ιστορίες, ώσπου να κουραστώ κι ως την ώρα που θα κλείνουν τα μάτια μου απ΄ τη νύστα. Τότε θα βάζω το βιβλίο κάτω απ΄ το προσκέφαλό μου και, μόλις ξυπνώ, θα το βάζω να μου λέει μια μικρή ιστορία…»

Ντόρα Γκάμπε (μετάφραση Γιάννης Ρίτσος)


Προς τιμήν ενός από τους σημαντικότερους παραμυθάδες όλων των εποχών, του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν είναι αφιερωμένη η σημερινή μέρα, η μέρα του παιδικού βιβλίου. Τα παραμύθια του έχουν ταξιδέψει στον χρόνο, έχουν συντροφέψει γενιές και γενιές, παραμένουν για ανεξίτηλα στις ψυχές μας και δίκαια κατέχει τον τίτλο του πιο γνωστού και αγαπητού παραμυθά.
Γεννήθηκε μια όμορφη ανοιξιάτικη μέρα σαν τη σημερινή, δηλαδή 2 Απριλίου, στη Δανία, από γονείς φτωχούς και βιοπαλαιστές. Με μία μητέρα προληπτική και με μία τάση προς τον αλκοολισμό και έναν πατέρα φιλήσυχο που αγαπούσε να διαβάζει θεατρικά έργα και ήταν παπουτσής. Και οι δύο τους λάτρευαν τον μικρό Χανς Κρίστιαν και έκαναν ότι περνούσε απ΄ το χέρι τους για να είναι χαρούμενος. Εκείνος συχνά καθόταν με τα μάτια κλειστά και ονειρευόταν να γίνει πλούσιος και τρανός σαν πρίγκιπας. Διέφερε αρκετά από τα παιδιά της ηλικίας του και δεν έπαιζε σχεδόν ποτέ μαζί τους. Επισκεπτόταν συχνά ένα ψυχιατρείο, στο οποίο εργαζόταν η γιαγιά του και πολλές από τις ιστορίες του τις εμπνεύστηκε από τους τροφίμους του, που τον αγαπούσαν πολύ. Τρελαινόταν να αφηγείται ιστορίες και να τραγουδάει μπροστά σε κόσμο. Η μητέρα του συχνά τον πήγαινε σε μάντισσες, για να μάθει το μέλλον του. Μία απ΄ αυτές είχε προβλέψει πως «μια μέρα ολόκληρη η Όντενσε θα φωτιστεί προς τιμήν του». Ήταν φιλάσθενος και είχε «αλλόκοτο» παρουσιαστικό, πολύ ψηλός και αδύνατος, με μεγάλη μύτη και μακριά ξανθά μαλλιά.
Με την επιμονή και τον αυθόρμητο χαρακτήρα του κατόρθωσε σταδιακά να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Το φτωχό αγοράκι από την Όντενσε ήταν ένας πασίγνωστος παραμυθάς και σύχναζε πια σε βασιλικά σαλόνια, όχι μόνο στη Δανία, αλλά και στη Γερμανία, σχεδόν σ΄ ολόκληρη την Ευρώπη.
Κάθε παραμύθι του έκρυβε πίσω του μια πραγματικότητα, έβλεπε ένα παραμύθι σε κάθε εμπειρία της ζωής του. Η ειρωνεία είναι ότι, ενώ έγινε τόσο αγαπητός σε όλο τον κόσμο, ο ίδιος δεν ευτύχησε ποτέ να δεσμευτεί, παρόλο που αναζητούσε πάντα τον μεγάλο έρωτα.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο βιβλίο Το φτωχό αγόρι από την Όντενσε, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγκυρα.