Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Η υπομονή και τα όριά της

Με απασχολεί έντονα τις τελευταίες μέρες το ζήτημα «υπομονή» . Μπορεί ο Δημόκριτος να μας ανακοινώνει ότι «μεγαλόψυχος είναι εκείνος που υπομένει τα πάντα με καρτερικότητα, ενώ μικρόψυχος εκείνος που δεν υπομένει και τα ασήμαντα», μπορεί η παροιμία να μας πληροφορει ότι «πέντε δράμια υπομονή αξίζουν μια οκά μυαλό» και μπορεί ο Κίπλιγκ στο «Αν» του να μας τάζει λαγούς με πετραχήλια («να περιμένεις αν μπορείς, δίχως να χάνεις την υπομονή σου, δική σου θα ναι τότε η γη»), εγώ όμως αναρωτιέμαι πολλές φορές(όλο και πιο συχνά το τελευταίο διάστημα) ως που πρέπει να φτάνουν τα όρια της. Και –πιστέψτε με- έχω έρθει πολλές φορές αντιμέτωπη με διλήμματα περί υπομονής ή όχι και στις διαπροσωπικές μου σχέσεις και στα επαγγελματικά και σε πολλούς άλλους τομείς της ζωής μου. Άραγε άξιζε όσες φορές έκανα υπομονή; Ήταν σωστή επιλογή όταν τα τίναζα όλα στον αέρα; Υπάρχει άραγε κανένας άλλος πλην του Χρόνου που θα μπορέσει να δώσει μια σαφή και έγκυρη απάντηση;

Συγκλίνω πια περισσότερο στο «τα τινάζω όλα στον αέρα». Μπορεί τα αποτελέσματα να μην είναι πάντα τα επιθυμητά, τουλάχιστον όμως θα νιώσεις και την λύτρωση του «αντιδρώ».

Αυτά τα ολίγα από μένα, αγαπητοί μου φίλοι(καιρό έχουμε να τα πούμε ε…), και Χριστός Ανέστη(ο Χριστός σταυρώθηκε μια φορά και κάθε χρόνο ανασταίνεται, εμείς να δω, που σταυρωνόμαστε κάθε μέρα πότε θα "αναστηθούμε").

Δεν υπάρχουν σχόλια: