Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Χαϊκού

Ξαναγυρίζεις
Στους καθρέπτες της μνήμης
Σαν καταιγίδα
………………………….

Οι μάσκες πέφτουν
Και το καρναβάλι, να!
Πάλι αρχίζει
……………………………

Αχ, ηλιαχτίδα
Έφερες την άνοιξη
Εγώ που ήμουν;
……………………………

Σαν λυχναράκι
Τρεμοσβήνεις ζωή μου
Κι εγώ θεατής
……………………………

Ζητούν το λόγο
Πικρές στο στόμα γεύσεις
Τ΄ απωθημένα
……………………………

Ένα αστέρι
Στο δάκρυ σου κυλάει
Σαν παραμύθι
……………………………

ΑΘΗΝΑ ΞΑΝΘΙΔΟΥ, Μια μέρα, Εκδόσεις Πλανόδιον

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Η ιστορία της γλώσσας

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν σ΄ έναν τόπο ένας αρχηγός. Λένε πως ήταν πολύ γενναίος. Ακούγονταν σ΄ όλη τη φυλή ιστορίες για την παλικαριά που έδειξε σαν τον κύκλωσαν μια μέρα σε τόπο ανοιχτό δυο λιοντάρια και ύστερα από ώρες βρέθηκαν και τα δυο με τις κοιλιές τους ξεσκισμένες από το κοντάρι του. Ήτανε, λέει, ακόμα δίκαιος κι αγαπούσε τους ανθρώπους της φυλής του. Ένα ελάττωμα είχε μόνο. Δεν μπορούσε, λένε, να κρατήσει το θυμό του κι όταν θύμωνε ποιος δε φοβόταν τις κουβέντες που ξεστόμιζε.

Μια μέρα έστειλε τον πιστό του υπηρέτη να φέρει κρέας από την αγορά. «Θέλω να μου φέρεις το καλύτερο κρέας που θα βρεις» του είπε. Ο υπηρέτης κίνησε και πήγε, όπως τον πρόσταξε ο αρχηγός. Μπήκε στην αγορά και περπάτησε. Είδε εμπόρους-κυνηγούς να πουλάνε για πραμάτεια τους δόντια ελεφάντων και δέρματα από ζέβρες. Είδε μπαχάρια και βοτάνια απλωμένα σε πάγκους, αλάτι από πέτρα και φίδια κρεμασμένα από το σχοινί. Στο τέλος, βρήκε πού πουλάνε κρέας και διάλεξε το καλύτερο, γλώσσα μοσχαρίσια. Όταν ο υπηρέτης γύρισε, έφερε τη γλώσσα στον αφέντη του. «Σου έφερα το καλύτερο κρέας όπως μου ζήτησες, αφέντη μου. Ορίστε, γλώσσα μοσχαρίσια». Ο αρχηγός ευχαριστήθηκε πολύ.

Την επόμενη μέρα, ο αρχηγός φώναξε ξανά τον υπηρέτη του. «Θέλω σήμερα να μου φέρεις το χειρότερο κρέας που θα βρεις στην αγορά» του είπε. Ο υπηρέτης πήγε κι έψαξε να βρει αυτό που του ζήτησε ο αρχηγός. Γύρισε όλο τον τόπο που είχαν απλωμένες τις πραμάτειες τους οι έμποροι και στο τέλος πήρε ένα κομμάτι κρέας γλώσσας που βρωμούσε. Το πήγε στον αρχηγό και του το έδωσε. Ο αρχηγός παραξενεύτηκε. «Τι; Με κοροϊδεύεις; Χτες σου ζήτησα να μου φέρεις το καλύτερο κρέας και μου έφερες γλώσσα. Σήμερα σου είπα να μου φέρεις το χειρότερο κρέας και μου έφερες ξανά γλώσσα. Θέλω να μου δώσεις μια εξήγηση τώρα, αλλιώτικα θα σε τιμωρήσω σκληρά!». Ο υπηρέτης αποκρίθηκε και είπε: «Αφέντη μου, πολλές φορές ένας άνθρωπος δυστυχεί και κακοπερνάει εξαιτίας της γλώσσα του και άλλες φορές πάλι η ίδια η γλώσσα του του φέρνει μεγάλη ευτυχία…»

Ο αρχηγός σκέφτηκε για λίγο και μετά είπε: «Θαρρώ πως έχεις δίκιο. Και τα δυο μπορείς να τα πάθεις από την ίδια γλώσσα. Ας μάθουμε λοιπόν να κυβερνάμε όπως πρέπει τη γλώσσα που κουβαλάμε στο στόμα μας από σήμερα και πέρα».

(Γκάνα)

Από το εξαιρετικό βιβλίο του Δημήτρη Β. Προύσαλη «Τα παραμύθια των παραμυθάδων», εκδόσεις Απόπειρα.


Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

Πεσμένα φύλλα

Ο ποιητής έχει να διανύσει
δυό διαδρομές: αυτή της ποίησης
κι εκείνη της άμετρης απογοήτευσης απ΄ τη ζωή.

Πρέπει να τις διανύσει και τις δύο μέχρι τέλους.
Του το λένε τα πεσμένα φύλλα το φθινόπωρο
που επιστρέφουν στα δέντρα με την άνοιξη.

ΣΠΥΡΟΣ ΘΕΡΙΑΝΟΣ, Ντυμένος επίσημα, εκδόσεις Πλανόδιον

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

Νοικοκυρές σε απόγνωση


Το ότι η τηλεόραση δεν ανήκει στα… άμεσα ενδιαφέροντά μου το έχω πει πολλές φορές και το ξέρουν όλοι όσοι με γνωρίζουν λίγο καλύτερα. Και δε μιλάω μόνο για τα προγράμματα των καναλιών. Δεν είμαι καν σινεφίλ. Βαριέμαι αφόρητα να παρακολουθώ ταινίες –όσο καλές κι αν είναι- και το θεωρώ χάσιμο χρόνου. (Ασφαλώς υπάρχουν και εξαιρέσεις. Π.χ. δύσκολα θα πω όχι σε ένα παιδικό dvd, που συνήθως παρακολουθούμε με την Παναγιώτα –τώρα τελευταία άρχισε να μας κάνει παρέα και η Αναστασία. Ή όταν είμαι στο τσακίρ κέφι και έχω αρχίσει να λυπάμαι τον Φάνη που με παρακαλάει ).

Ο Φάνης πάλι το τελείως αντίθετο. Όταν τον γνώρισα δεν μπορούσε να κυκλοφορεί μέσα σε σπίτι και να μην υπάρχει ανοιχτή τηλεόραση. Παρακολουθεί τα πάντα. Δεν υπάρχει ταινία που να μην την έχει δει. Άπειρες φορές έχει προσπαθήσει να με δελεάσει με διάφορες ταινίες, αλλά, όσο κι αν προσπάθησε να με κάνει να αγαπήσω το χόμπι του, δεν τα κατάφερε. (Βέβαια μια φορά έκανα το λάθος να τον ακολουθήσω σε βίντεο κλάμπ και μου ‘σπασε τα νεύρα. Ό, τι διάλεγα, το είχε δει από εκατό φορές).

Στη ζωή όμως –όσο κλισαρισμένο κι αν ακούγεται- έχω μάθει ποτέ να μη λέω ποτέ. Αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία του ζην.

Επιστρέφω (και πάλι) στον Αύγουστο του 2008, οπότε και η Παναγιώτα εισέβαλλε στη ζωή μας με τον πιο αναπάντεχο και δυναμικό τρόπο που θα μπορούσε. Η εγκυμοσύνη ήταν πολύ δύσκολη, με πολλούς, πολλούς, πολλούς όμως εμετούς. Το καθετί –μια μυρωδιά, ένας ήχος, ακόμα και ένα άγγιγμα- μου προκαλούσε απανωτές επισκέψεις στην τουαλέτα.

Εκείνο το διάστημα η ΕΡΤ κάθε βράδυ έπαιζε ένα επεισόδιο «Νοικοκυρές σε απόγνωση». Και δεν μου έφταναν τα δικά μου είχα και τον Φάνη να με ζαλίζει να τις παρακολουθήσω. Μια, δυο, τρεις, κι αφού είδα και απόειδα, αφού η Παναγιώτα δεν μου επέτρεπε να κάνω τίποτ΄ άλλο, ε, είπα να του κάνω το χατίρι. Και κόλλησα. Δεν έχασα επεισόδιο! Είδα τον πρώτο, τον δεύτερο, τον τρίτο, τον τέταρτο κύκλο. Τότε η ΕΡΤ αποφάσισε να μην ξαναπροβάλλει την σειρά και μεις με τα δικά μας ξεχάσαμε πόσο είχαμε αγαπήσει τις νοικυρές.

Μας τις ξαναθύμισε πρόσφατα ο αγαπητός μας Β., ο οποίος έκανε έναν μεγάλο κόπο και κατέβασε και τους οχτώ κύκλους. Βέβαια σαν αστέρια που είμαστε κάτι κάναμε λάθος στην αντιγραφή των αρχείων και δεν έπαιζαν.

Απογοήτευση. Θες γιατί τις έχω συνδέσει με την έλευση της Παναγιώτας μου, θες γιατί επανήλθαν στο μυαλό μου μνήμες και σκέψεις από την παρακολούθησή τους, έσκασα.

Και –τσουπ- να το «ευχάριστο» νέο: ένα βίντεο κλαμπ στην πόλη έκλεισε(αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο) και πουλούσε όλες τις ταινίες 1 ευρώ (όμως αυτό είναι!). Φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία και αγοράσαμε όσους κύκλους Νοικοκυρών είχε (και ο Φάνης το μισό επίσης βίντεο κλαμπ!).

Κάθε βράδυ, λοιπόν, όταν η Αναστασία μας κοιμάται και η Παναγιώτα μας ηρεμεί, παρακολουθούμε όσα επεισόδια έχουμε διάθεση (δηλαδή μέχρι να κλείσουν τα μάτια μας από την νύστα). Μου φαίνεται πολύ περίεργο συναίσθημα που ξαπλωμένη ανάμεσά μας βρίσκεται και η Παναγιωτούλα…

Παρόλο που είναι αρκετά υπερβολική σειρά, ακολουθεί τους κανόνες σύγχρονων μυθιστορημάτων, είναι αρκετά προσεγμένη και, εκτός ότι την έχω συνδέσει με την εγκυμοσύνη και με ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, μου αρέσει γιατί έχει πολλά αληθινά στοιχεία, στοιχεία που όντως μπορείς να συναντήσεις στην διπλανή πόρτα. Παλιότερα θεωρούσα ότι όλα όσα λάμβαναν χώρα στην σειρά ήταν ψεύτικα και ασυνήθιστα. Με τα χρόνια διαπίστωσα ότι υπάρχουν πολλές δόσεις αλήθεια ακόμη και σ΄ αυτή την υπερβολή. Μπορεί να μην ζούμε σε τόσο μεγάλα και όμορφα σπίτια, σε τόσο άψογες γειτονιές, οι πραγματικές νοικοκυρές να μην είναι τόσο περιποιημένες, να μην γίνεται ένας φόνος κάθε μέρα, τα συναισθήματα όμως δεν αλλάζουν. Η ανασφάλεια, η μοναξιά, η απιστία, τα ψέματα, οι σχέσεις συμφέροντος, το κουτσομπολιό, η κριτική, η απογοήτευση, ο ενθουσιασμός, η χαρά, οι λύπες, οι καλές και οι κακές στιγμές είναι κομμάτια που υπάρχουν σίγουρα στις ζωές πολλών ανθρώπων.

Αλλά αυτό που κυρίως με εκπλήσσει και που παλιότερα ούτε που φανταζόμουν είναι τα κρυμμένα μυστικά. Δε φαντάζεστε πόσα μυστικά κρύβουν οι άνθρωποι. Εγώ πάντως στην πραγματική ζωή, έχω εκπλαγεί τελευταία από αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια. Και, κυρίως, από άτομα υπεράνω κάθε υποψίας…

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

«Παραμυθομαχίες»

Πριν μερικές ώρες «ενημερώθηκα» μέσω του facebook μου για τις… «Παραμυθομαχίες» της Φλώρινας. Και –φυσικά- μπήκα στον πειρασμό να διαβάσω το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο μπλοκ Florine@.

Πριν αναφερθώ σ΄ αυτό, πρέπει πρώτα να μιλήσω για τα Πρέσπεια. Δεν θυμάμαι πόσα ακριβώς χρόνια γίνονται, ήταν μια αξιόλογη πολιτιστική πρωτοβουλία του πρώην βουλευτή του νομού, κύριου Γιώργου Λιάνη. (Τον θεωρώ από τους πιο έξυπνους ανθρώπους και μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Βέβαια, με την πολιτική του –και ειδικά με την αδιαφορία που έδειξε τα τελευταία χρόνια- έχει καταφέρει να είναι από τους πιο απεχθείς και μισητούς Φλωρινιώτες. Τουλάχιστον έτσι το θέτουν οι κάτοικοι της πόλης, αλλά και του νομού γενικότερα.)

Ωραία μέχρι εδώ.

Που θέλω να καταλήξω. Τα Πρέσπεια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, έχουν αρχίσει να «φθείρονται». Σχεδόν κάθε χρόνο για μια πενταετία, ίσως και παραπάνω, παρόμοια προγράμματα και οι ίδιοι κι οι ίδιοι τραγουδιστές χωρίς ιδιαίτερες παράλληλες εκδηλώσεις. Έτσι, λοιπόν, ο ενθουσιασμός μου ήταν μεγάλος όταν είδα πως φέτος, στα πλαίσια των Πρεσπείων, έχει προσκληθεί ο αγαπημένος μου Άρης Δημοκίδης, ο γνωστός μπλόγκερ Έντεκα (http://enteka.blogspot.gr/). Τον διαβάζω, όπως έχω πει πολλές φορές, αρκετά χρόνια, μέσα από τα κείμενα του τον έχω αγαπήσει, τον θεωρώ αξιολάτρευτο άνθρωπο και συμφωνώ με τις περισσότερες από τις θέσεις του που προβάλλει στην Lifo, όπου μπλογκάρει(http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces) -δε θα πω αρθρογραφεί- πια. Περιμένω πως και πώς να τον γνωρίσω κι από κοντά και, ελπίζω ο καιρός να βοηθήσει για να μπορέσω να πάρω και τα κορίτσια. Έχω μεγάλη περιέργεια να δω τι παραμύθι θα γράψει για την Φλώρινα και, μάλιστα, μαζί με τα παιδιά.

Ώσπου σήμερα διαβάζω αυτό:

Ένταση και λεκτικοί διαξιφισμοί μεταξύ του Γ.Λιάνη και της δημοτικής συμβούλου Δόξας Κωτσαλίδου σκίασαν τη χθεσινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Φλώρινας. Αιτία για το θερμό επεισόδιο αποτέλεσε
η επιλογή του συγγραφέα παραμυθιών και συγγενικού προσώπου του Γ.Λιάνη, Άρη Δημοκίδη, στο πρόγραμμα των φετινών «Πρεσπείων». Η δημοτική σύμβουλος και συγγραφέας παραμυθιών, Δόξα Κωτσαλίδου, κατήγγειλε το γεγονός ότι αγνοήθηκε η ίδια και ζήτησε από το Συμβούλιο να καταψηφίσει την επιχορήγηση των φετινών «Πρεσπείων».
Αμέσως μετά το λόγο πήρε ο καλλιτεχνικός διευθυντής των «Πρεσπείων», Γ.Λιάνης
Στο σημείο αυτό η Δόξα Κωτσαλίδου ανταπάντησε στο Γ.Λιάνη ότι δεν αποδέχεται την πρότασή του και συνέχισε λέγοντάς του χαρακτηριστικά «αν δε με γνωρίζετε εσείς, με γνωρίζουν καλά οι συμβουλάτορές σας», φράση που πυροδότησε ακόμα περισσότερο την μεταξύ τους ένταση και οδήγησε το Γ.Λιάνη να αποχωρήσει από την αίθουσα.

Σ.Σ. Για λόγους πληρέστερης ενημέρωσης των αναγνωστών οφείλουμε να πούμε ότι η Δόξα Κωτσαλίδου έχει ασχοληθεί στα πλαίσια των επιστημονικών και ερευνητικών δραστηριοτήτων της με τη συγγραφή και παρουσίαση παιδικών παραμυθιών τα τελευταία 20 χρόνια. Αμέσως παρακάτω παραθέτουμε κάποιους συνδέσμους από τις τελευταίες της δημόσιες δραστηριότητες.

Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος
http://florineanews.blogspot.gr/2012/06/blog-post_9924.html

Παρουσίαση χριστουγεννιάτικων παραμυθιών της Δ.Κωτσαλίδου
http://florineanews.blogspot.gr/2011/12/blog-post_8787.html

Χιόνισε Αστερόσκονη στο Αμμοχώρι
http://florineanews.blogspot.gr/2011/12/blog-post_8381.html

Αστερόσκονη Αγάπης στο Φλάμπουρο
http://florineanews.blogspot.gr/2011/12/blog-post_2975.html

Χιόνισε Αστερόσκονη και στη Μελίτη
http://florineanews.blogspot.gr/2011/12/blog-post_3018.html

http://florineanews.blogspot.gr/2012/08/blog-post_2003.html?spref=fb

Και εκπλήσσομαι. Γιατί την Δόξα τυχαίνει να την γνωρίζω πολύ καλά. Ήταν αποσπασμένη στο Παιδαγωγικό όταν ήμουν φοιτήτρια και μας βοηθούσε να οργανώσουμε τις διδασκαλίες μας κατά την διάρκεια των πρακτικών μας ασκήσεων.

Από τότε έχω διατηρήσει επαφή μαζί της, στο μεταξύ έχει γράψει κάποια παραμύθια, ασχολείται γενικά με την συγγραφή και είναι ένα άτομο που εκτιμώ και το θαυμάζω για την δημιουργικότητά του.

Δεν ξέρω αν ο Λιάνης κάλεσε τον Δημοκίδη επειδή, όπως επικαλείται η Δόξα είναι συγγενής του, δεν ξέρω καν αν είναι συγγενής του, πάντως χαλάστηκα πολύ με τις «Παραμυθομαχίες».

Θα προτιμούσα, αντί να μαλώνουμε, να ασχοληθούμε με την Παιδική βιβλιοθήκη που είναι ανοιχτή μόνο δυο δύωρα την εβδομάδα (για το εσωτερικό και την οργάνωσή της δεν το συζητώ καν), που στην ίδια βιβλιοθήκη έχουν μεταφερθεί και τα βιβλία των ενηλίκων (μπορεί κανείς να βρει και τα τελευταία σαχλομπεστ σέλλερ που κυκλοφορούν, όμως οι περισσότεροι κλασικοί συγγραφείς απουσιάζουν) και που τα βιβλία ποίησης, μέχρι πρόσφατα, βρισκόντουσαν αταξινόμητα μέσα στην τουαλέτα…

Dislike

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

Το γαϊτανάκι των παιδιών του κόσμου

Για τον Sven

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα που ήταν πολύ λυπημένοι επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά. Όλοι οι γιατροί και οι σοφοί του βασιλείου τους είχαν προτείνει, ο ένας μετά τον άλλο, ένα σωρό γιατροσόφια και θαυματουργές συνταγές. Χωρίς αποτέλεσμα.

Έτσι λοιπόν υποχρέωσαν τον βασιλιά να κάνει μια δίαιτα όπου επιτρεπόταν να τρώει μόνο αλατισμένα φαγητά και στη βασίλισσα είπαν να καταβροχθίζει τόνους γλυκά και ζαχαρωτά. Όμως το θαύμα που περίμεναν δεν έγινε.

Η δίαιτα με το όνομα «Τραγανό λαχανάκι», που τους επέτρεπε να τρώνε μόνο γεμιστά λάχανα, λάχανα με λαρδί και λαχανόσουπα, είχε ως αποτέλεσμα να χοντρύνει απλά η βασίλισσα και να γουργουρίζει ασταμάτητα η κοιλιά του βασιλιά.
Όταν μάλιστα η βασίλισσα δοκίμασε την τελευταία δίαιτα, έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη, επειδή την υποχρέωναν ν΄ ακούει συνεχώς νανουρίσματα και να κάνει εισπνοές με ταλκ.

Τότε, ο βασιλιάς έδιωξε όλον τον κόσμο από το παλάτι κι αποφάσισε να μην κάνουν πια τίποτα. Να περιμένουν απλώς να τους βοηθήσει η ίδια η φύση.

Ωστόσο, στον πιο ψηλό πύργο του παλατιού ζούσε μια καλή μάγισσα.

Μια μέρα, καθώς ο βασιλιάς κι η βασίλισσα έκαναν τον περίπατό τους, τη συνάντησαν.

-Είστε σίγουροι πως θέλετε να αποχτήσετε ένα παιδάκι;, τους ρώτησε η μάγισσα.

-Απόλυτα σίγουροι, απάντησαν αυτοί.

-Γιατί όμως το θέλετε τόσο πολύ;

-Για να μην είμαστε πια μόνοι!

-Γιατί δεν παίρνετε μια γατούλα;

-Μα δε θέλουμε ζώο!, φώναξε η βασίλισσα. Θέλουμε να κρατάμε στην αγκαλιά μας ένα παιδάκι!

-Τότε, μπορείτε να κρατήσετε στην αγκαλιά σας ένα από τα ανίψια σας!
Ο βασιλιά θύμωσε και της είπε:

-Θέλουμε ένα παιδί… ένα δικό μας παιδί. Ξανθό, μελαχρινό, καστανό ή κοκκινομάλλικο. Αγόρι ή κορίτσι, δε μας νοιάζει, όπως και να είναι, εμείς θα το αγαπάμε.

-Τότε λοιπόν δεν έχετε παρά ν΄ ανοίξετε την αγκαλιά σας! Η γη είναι γεμάτη ορφανά!
Τι σοφή ιδέα! Πως και δεν την είχαν σκεφτεί νωρίτερα;

Ο βασιλιάς άρχισε αμέσως να παλεύει με τη γραφειοκρατία και τα χαρτιά κι η βασίλισσα άρχισε να στολίζει το παιδικό δωμάτιο και να αδειάζει τα παιχνιδομάγαζα!
Το πρώτο παιδί που έκανε επίσημα το βασιλιά και τη βασίλισσα μπαμπά και μαμά ήταν ένα κοριτσάκι από τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.

Και οι δυο γονείς ερωτεύτηκαν τα απαλά, ολόισια μαλλιά του και τα μαύρα, σχιστά του μάτια.

Το δεύτερο παιδί τους ήταν ένα αγοράκι από την Αφρική. Η Μεγαλειότητά τους έλιωνε από ευτυχία μπροστά στο σοκολατένιο προσωπάκι του.

Έπειτα, όταν απόχτησαν ένα άλλο αγοράκι από το βασίλειο της Αραβίας, με όμορφα καστανά μαλλιά και μελαχρινό δέρμα, η Μεγαλειότητά τους ενθουσιάστηκε που η οικογένειά τους θα μεγάλωνε ακόμα πιο πολύ.

Έτσι λοιπόν το τεράστιο και άδειο παλάτι γέμισε παιδιά.

Ένα βράδυ, που τα μικρά είχαν πλαγιάσει και η Μεγαλειότητά τους ξεκουραζόταν στη δροσιά της νύχτας, το ζευγάρι είδε ξαφνικά ένα δυνατό φως να σχίζει τον ουρανό.
Έκλεισαν τα μάτια θαμπωμένοι και, όταν τα ξανάνοιξαν, πάνω στο γρασίδι, μπροστά τους, είχε προσγειωθεί ένας ιπτάμενος δίσκος. Μ΄ένα μικρό «ζιπ!» άνοιξε μια πόρτα, κατέβηκε ένας εξωγήινος και τους είπε:

-Η αγάπη σας και ο πόθος σας για παιδί ήταν τόσο δυνατά, που διαπέρασαν το γαλαξία. Ορίστε λοιπόν, σας φέραμε ένα δώρο.

Και ο εξωγήινος άφησε απαλά στην αγκαλιά της βασίλισσα δυο φωτεινά πλασματάκια. Εκείνη έχασε τη μιλιά της βλέποντας το όμορφο γαλαζωπό δέρμα αυτών των δύο μωρών, με τα μεγάλα βιολετί μάτια και τα εφτά μακριά δάχτυλα σε κάθε χέρι. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα αγάπησαν παράφορα αυτά τα μικρά.

Τώρα λοιπόν, όταν ο κόσμος τους βλέπει να περνάνε την Κυριακή στον περίπατό τους, όλοι λένε μαγεμένοι:

-Τι υπέροχη οικογένεια! Σαν ένα μπουκέτο λουλούδια.

Είναι το γαιτανάκι των παιδιών του κόσμου!

Της Κορίν Μασόν

(Το παραμύθι συμπεριλαμβάνεται στην συλλογή Το νησί των παραμυθιών και κυκλοφορεί εικονογραφημένο από τις εκδόσεις Πατάκη)

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

Το παραμύθι και οι αδελφοί Γκριμμ

Εδώ και αρκετούς μήνες έχω σταματήσει να διαβάζω οποιοδήποτε είδος λόγου πλην ενός. Έχω περιοριστεί αποκλειστικά και μόνο στα παραμύθια. Πρώτη φορά στη ζωή μου έχω αγοράσει και διαβάσει τόσα πολλά παραμύθια. Τόμους ολόκληρους. Από την Ελλάδα, αλλά και απ΄ όλο τον κόσμο. Σύγχρονα και παλιότερα. « Επώνυμων» δημιουργών, αλλά και «ανώνυμων» λαϊκών ανθρώπων που έχουν διασωθεί από στόμα σε στόμα στο πέρασμα των χρόνων. Έχω εκπλαγεί από τον πλούτο και τη δύναμή τους. Έχω μάθει πράγματα για το συγκεκριμένο είδος λόγου που στο παρελθόν αγνοούσα. Έχω κυριολεκτικά μαγευτεί…

Αυτές τις μέρες φυλλομετρώ τον πρώτο τόμο του βιβλίου «Τα παραμύθια των αδελφών Γκριμμ», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγρα. Το λιγότερο που μπορώ να πω είναι ότι η δουλειά που κάνανε τα δύο αδέλφια είναι ε-ν-τ-υ-π-ω-σ-ι-α-κ-ή! Στο μυαλό και στη συνείδηση πολλών ανθρώπων(και μέχρι πρόσφατα και στο δικό μου) οι Γκριμμ ήταν απλά δύο πολλοί καλοί παραμυθάδες, με ένα πλήθος όμορφων ιστοριών στο ενεργητικό τους. Κι όμως. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Οι αδελφοί Γκριμμ παρουσίασαν μία δουλειά επιστημονική, καταγράφοντας, διασώζοντας και διατηρώντας στον χρόνο εκατοντάδες λαϊκά γερμανικά παραμύθια…

Οι εκδόσεις Άγρα, με την ποιότητα που πάντα τις διακρίνει, προσφέρουν στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο-θησαυρό, που πέρα από τα παραμύθια, έχει μία εισαγωγή-δοκίμιο, χρονολόγιο των δύο αδελφών, καθώς και τον πρόλογό των ίδιων στην πρώτη έκδοση του βιβλίου τους.

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί πολλοί άνθρωποι θεωρούν το παραμύθι «ευτελές» και το υποτιμούν. Γιατί αν κάνεις δώρο σε έναν ενήλικα ένα τόμο με παραμύθια ή –γιατί όχι- και ένα εικονογραφημένο παραμύθι δεν το βλέπει πάντα με καλό μάτι, χαμογελάει και δεν το θεωρεί «σοβαρό»; Ε, για ένα τέτοιο κοινό, που ακόμα δεν έχει αντιληφθεί ότι τα παραμύθια είναι για όλους, νομίζω ότι η καταλληλότερη απάντηση είναι Τα Παραμύθια των αδελφών Γκριμμ, από τις εκδόσεις Άγρα. Πολύ σοβαρότερο και πολύ πιο προσεγμένο, ασφαλώς πιο ενδιαφέρον και πιο ουσιαστικό από πολλά μυθιστορήματα της πλάκας που κυκλοφορούν…ελεύθερα!