Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

Νοικοκυρές σε απόγνωση


Το ότι η τηλεόραση δεν ανήκει στα… άμεσα ενδιαφέροντά μου το έχω πει πολλές φορές και το ξέρουν όλοι όσοι με γνωρίζουν λίγο καλύτερα. Και δε μιλάω μόνο για τα προγράμματα των καναλιών. Δεν είμαι καν σινεφίλ. Βαριέμαι αφόρητα να παρακολουθώ ταινίες –όσο καλές κι αν είναι- και το θεωρώ χάσιμο χρόνου. (Ασφαλώς υπάρχουν και εξαιρέσεις. Π.χ. δύσκολα θα πω όχι σε ένα παιδικό dvd, που συνήθως παρακολουθούμε με την Παναγιώτα –τώρα τελευταία άρχισε να μας κάνει παρέα και η Αναστασία. Ή όταν είμαι στο τσακίρ κέφι και έχω αρχίσει να λυπάμαι τον Φάνη που με παρακαλάει ).

Ο Φάνης πάλι το τελείως αντίθετο. Όταν τον γνώρισα δεν μπορούσε να κυκλοφορεί μέσα σε σπίτι και να μην υπάρχει ανοιχτή τηλεόραση. Παρακολουθεί τα πάντα. Δεν υπάρχει ταινία που να μην την έχει δει. Άπειρες φορές έχει προσπαθήσει να με δελεάσει με διάφορες ταινίες, αλλά, όσο κι αν προσπάθησε να με κάνει να αγαπήσω το χόμπι του, δεν τα κατάφερε. (Βέβαια μια φορά έκανα το λάθος να τον ακολουθήσω σε βίντεο κλάμπ και μου ‘σπασε τα νεύρα. Ό, τι διάλεγα, το είχε δει από εκατό φορές).

Στη ζωή όμως –όσο κλισαρισμένο κι αν ακούγεται- έχω μάθει ποτέ να μη λέω ποτέ. Αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία του ζην.

Επιστρέφω (και πάλι) στον Αύγουστο του 2008, οπότε και η Παναγιώτα εισέβαλλε στη ζωή μας με τον πιο αναπάντεχο και δυναμικό τρόπο που θα μπορούσε. Η εγκυμοσύνη ήταν πολύ δύσκολη, με πολλούς, πολλούς, πολλούς όμως εμετούς. Το καθετί –μια μυρωδιά, ένας ήχος, ακόμα και ένα άγγιγμα- μου προκαλούσε απανωτές επισκέψεις στην τουαλέτα.

Εκείνο το διάστημα η ΕΡΤ κάθε βράδυ έπαιζε ένα επεισόδιο «Νοικοκυρές σε απόγνωση». Και δεν μου έφταναν τα δικά μου είχα και τον Φάνη να με ζαλίζει να τις παρακολουθήσω. Μια, δυο, τρεις, κι αφού είδα και απόειδα, αφού η Παναγιώτα δεν μου επέτρεπε να κάνω τίποτ΄ άλλο, ε, είπα να του κάνω το χατίρι. Και κόλλησα. Δεν έχασα επεισόδιο! Είδα τον πρώτο, τον δεύτερο, τον τρίτο, τον τέταρτο κύκλο. Τότε η ΕΡΤ αποφάσισε να μην ξαναπροβάλλει την σειρά και μεις με τα δικά μας ξεχάσαμε πόσο είχαμε αγαπήσει τις νοικυρές.

Μας τις ξαναθύμισε πρόσφατα ο αγαπητός μας Β., ο οποίος έκανε έναν μεγάλο κόπο και κατέβασε και τους οχτώ κύκλους. Βέβαια σαν αστέρια που είμαστε κάτι κάναμε λάθος στην αντιγραφή των αρχείων και δεν έπαιζαν.

Απογοήτευση. Θες γιατί τις έχω συνδέσει με την έλευση της Παναγιώτας μου, θες γιατί επανήλθαν στο μυαλό μου μνήμες και σκέψεις από την παρακολούθησή τους, έσκασα.

Και –τσουπ- να το «ευχάριστο» νέο: ένα βίντεο κλαμπ στην πόλη έκλεισε(αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο) και πουλούσε όλες τις ταινίες 1 ευρώ (όμως αυτό είναι!). Φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία και αγοράσαμε όσους κύκλους Νοικοκυρών είχε (και ο Φάνης το μισό επίσης βίντεο κλαμπ!).

Κάθε βράδυ, λοιπόν, όταν η Αναστασία μας κοιμάται και η Παναγιώτα μας ηρεμεί, παρακολουθούμε όσα επεισόδια έχουμε διάθεση (δηλαδή μέχρι να κλείσουν τα μάτια μας από την νύστα). Μου φαίνεται πολύ περίεργο συναίσθημα που ξαπλωμένη ανάμεσά μας βρίσκεται και η Παναγιωτούλα…

Παρόλο που είναι αρκετά υπερβολική σειρά, ακολουθεί τους κανόνες σύγχρονων μυθιστορημάτων, είναι αρκετά προσεγμένη και, εκτός ότι την έχω συνδέσει με την εγκυμοσύνη και με ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, μου αρέσει γιατί έχει πολλά αληθινά στοιχεία, στοιχεία που όντως μπορείς να συναντήσεις στην διπλανή πόρτα. Παλιότερα θεωρούσα ότι όλα όσα λάμβαναν χώρα στην σειρά ήταν ψεύτικα και ασυνήθιστα. Με τα χρόνια διαπίστωσα ότι υπάρχουν πολλές δόσεις αλήθεια ακόμη και σ΄ αυτή την υπερβολή. Μπορεί να μην ζούμε σε τόσο μεγάλα και όμορφα σπίτια, σε τόσο άψογες γειτονιές, οι πραγματικές νοικοκυρές να μην είναι τόσο περιποιημένες, να μην γίνεται ένας φόνος κάθε μέρα, τα συναισθήματα όμως δεν αλλάζουν. Η ανασφάλεια, η μοναξιά, η απιστία, τα ψέματα, οι σχέσεις συμφέροντος, το κουτσομπολιό, η κριτική, η απογοήτευση, ο ενθουσιασμός, η χαρά, οι λύπες, οι καλές και οι κακές στιγμές είναι κομμάτια που υπάρχουν σίγουρα στις ζωές πολλών ανθρώπων.

Αλλά αυτό που κυρίως με εκπλήσσει και που παλιότερα ούτε που φανταζόμουν είναι τα κρυμμένα μυστικά. Δε φαντάζεστε πόσα μυστικά κρύβουν οι άνθρωποι. Εγώ πάντως στην πραγματική ζωή, έχω εκπλαγεί τελευταία από αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια. Και, κυρίως, από άτομα υπεράνω κάθε υποψίας…

Δεν υπάρχουν σχόλια: