Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

ΑΝΑΜΕΣΑ

Πάνω τ΄ ασήμια
και προς τα ψηλά όλο
το οπάλιο φως
στο νέο φεγγάρι.
Πιο κάτω εγώ.

Κι ανάμεσα
το σύννεφο το μαύρο εκείνο
που μουντζουρώνει την ελπίδα.

ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΛΟΥΣΤΑΣ,Ποιήματα (1986-1997), Εταιρία γραμμάτων και Τεχνών, Φλώρινα, 1997.

Η ελπίδα μουντζουρώνεται καθημερινά. Από ανθρώπους ανάξιους που όχι απλά δεν παράγουν και παρασιτούν, αλλά εμποδίζουν και τους άξιους να προσφέρουν… Η ελπίδα μουντζουρώνεται καθημερινά από ανθρωπάκια της δεκάρας που αν δουν τον εαυτό τους στον «καθρέφτη» θα τρομάξουν… Η ελπίδα μουντζουρώνεται καθημερινά, αλλά δεν σβήνεται και δεν πεθαίνει, γι΄ αυτό ακόμα δεν καταθέτω τα όπλα…

Καλή εβδομάδα

1 σχόλιο:

kalypso Totti είπε...

Επειδή υπάρχουν Άνθρωποι σαν εσένα δεν "μουντζουρώνεται" η ελπίδα, Γιώτα μου....