Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Ο ΟΔΗΓΗΤΗΣ

Αντιπαρέρχομαι τον εθνικισμό(και λαϊκισμό)της ημέρας με ένα αγαπημένο (και –πάντα-επίκαιρο) ποίημα του Κώστα Βάρναλη. Αυτό είναι το δικό μου μήνυμα για την επέτειο του ΟΧΙ.
………………………………………………………………………………………………………………….

Ο ΟΔΗΓΗΤΗΣ

Δεν είμ΄ εγώ σπορά της Τύχης
ο πλαστουργός της νιάς ζωής.
Εγώ ‘μια τέκνο της Ανάγκης
κι ώριμο τέκνο της Οργής.

Δεν κατεβαίνω από τα νέφη,
γιατί δε μ΄ έστειλε κανείς
Πατέρας, τάχα, παρηγόρια
για σένα σκλάβε που πονείς.

Ουράνιες δύναμες, αγγέλοι
κρίνα, πουλιά και ψαλμουδιές-
τίποτα! Εμένα παραστέκουν
οι θυμωμένες σας καρδιές.

Εγώ του καραβιού γοργόνα
στ΄ ορθόπλωρο καράβι μπρος.
Απάνω μου σπάνε φουρτούνες
κι άγριος ενάντια μου καιρός.

Μέσα στο νου και στην καρδιά μου
αιώνων φουντώσανε ντροπές
και την παλάμη μου αρματώνουν
με φλογισμένες αστραπές.

Ένας δεν είμαι, μα χιλιάδες!
Όχι μονάχα οι ζωντανοί-
κι οι πεθαμένοι μ΄ ακλουθάνε
σε μιαν αράδα σκοτεινή.

Μα κι όσο αγέννητοι, χιλιάδες
άπλαστοι ακόμα με βλογούν
κι όλοι ακουμπάνε τα σπαθιά τους
απάνω μου και τα λυγούν.

Δεν δίνω λέξεις παρηγόρια,
δίνω μαχαίρι σ΄ ολουνούς
καθώς το μπήγω μες στο χώμα
γίνεται φως, γίνεται νους.

Άκου, πως παίρνουν οι αγέρες
χιλιάδων χρόνων τη φωνή!
Μέσα στο λόγο το δικό μου
όλ΄ η ανθρωπότητα πονεί.

Ω! πως τον παίρνουν οι αγέρες
και πως φωνάζουνε μετά
άβυσσοι μάβροι, τάφοι μάβροι,
ποτάμια γαίματα πηχτά!

Όθε περνά, γκρεμίζει κάτου
σαν το βοριά, σαν το νοτιά
όλα τα φονικά ρηγάτα
θεμελιωμένα στην ψευτιά.

Κ’ ένα στηλώνει κι ανασταίνει,
το να βασίλειο της Δουλείας,
(Ειρήνη! Ειρήνη!) το βασίλειο
της Παναθρώπινης Φιλίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: