Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Και πάνω που είχα απογοητευτεί…

Όλα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο… Προχθές είχα μία πολύ άσχημη μέρα, ήταν αυτό που λέμε «η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι»… Είπα «ως εδώ». Τίποτα δεν αξίζει.

Και χθες το πρωί έρχεται ο Μ. (ο γνωστός Μ., με τη «νοητική καθυστέρηση» που τόσες πολλές φορές μας έχει «βάλει τα γυαλιά»). Κρυφοκοιτάζει από την πόρτα του γραφείου, κρύβει πίσω του κάτι. Το δείχνει στις άλλες κοπέλες που ήταν στην συντροφιά, λέει και κάνει τα «συνθηματικά» του. Τελικά με πλησιάζει. Ακουμπάει στο γραφείο μια μικρή σακουλίτσα. «Κυρία, σου έφερα ένα δώρο». Το ανοίγω. Μία εικόνα της Παναγίας. Την διάλεξε και την αγόρασε για μένα. Γιατί άραγε; Τι παραπάνω έκανα εγώ από τους υπόλοιπους υπαλλήλους που βρίσκονται εκεί για να με ξεχωρίσει, εκτός από τον να τον αγαπάω; Μία συγκίνηση, μία αμηχανία, με το ζόρι κρατήθηκα να μην βάλω τα κλάματα…

Ναι, είναι από τις στιγμές που λες ΟΧΙ, δεν θα το βάλω κάτω, αξίζει να υπάρχω, να παλεύω, να τα βάζω με το κατεστημένο, με τους βολεμένους, με τις κλίκες, με το σύστημα, με τα σκατά, με όλους και με όλα, αρκεί ένας Μ. να καταλάβει ότι υπάρχει ένας άνθρωπος στον κόσμο που τον νοιάζεται αληθινά, που τον αγαπάει γι΄ αυτό που είναι, που αναγνωρίζει στο πρόσωπό του ένα υπέροχο πλάσμα…

Ναι, γι΄ αυτόν τον Μ. θα συνεχίσω να αγωνίζομαι και να μην τα παρατήσω είτε αυτό αρέσει είτε όχι…


Δεν υπάρχουν σχόλια: