Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Το κυπαρίσσι του Μυστρά

Κοντά στο Μυστρά, σε μια ψηλή θέση που έχει από κάτω όλο τον κάμπο της Σπάρτης, ήταν ένα μεγάλο κυπαρίσσι, το μεγαλύτερο κυπαρίσσι του κόσμου. Τώρα δεν υπάρχει πλέον. Είναι λίγα χρόνια που κάποιος κακός άνθρωπος είχε ανάψει φωτιά εκεί κοντά και δεν επρόσεξε, κι άναψε το κυπαρίσσι και κάηκε.
Αυτό το κυπαρίσσι έχει την ιστορία του. Επί τουρκοκρατίας ένας πασάς πήγε σ’ αυτή τη θέση να διασκεδάσει. Έβαλε και του ‘ψησαν ένα σφαχτό, και κάθισε κι έφαγε. Είχε μαζί του κι ένα βοσκό, ένα νέο παλικάρι χριστιανόπουλο, και τον υπηρετούσε. Για μια στιγμή το παιδί έριξε τη ματιά του και παρατήρησε κείνο το ωραίο θέαμα, τον κάμπο με τις πρασινάδες και τ’ άφθονα νερά και τα βουνά γύρω’ το ‘πιασε το παράπονο κι αναστέναξε. Το είδε ο πασάς και το ρωτά:
-Μωρέ Ρωμιέ, τι έχεις κι αναστενάζεις;
-Τι να ‘χω πασά μου, του λέει, συλλογίζομαι πως όλα αυτά τα μέρη ήταν δικά μας μια φορά και μας τα πήρατε’ μα το λένε τα χαρτιά μας, κι έχω την ελπίδα μου στο Θεό πως με καιρό πάλι δικά μας θα γίνουν.
Ο πασάς θύμωσε.
-Μωρέ, τι τσαμπουνάς αυτού; του λέει κι αρπάζει την ξύλινα σούβλα που είχαν ψήσει το αρνί και την καρφώνει στη γη. Να, το βλέπεις αυτό; λέει. Αν αυτό το ξερό παλούκι βγάλει κλαριά, τότε να ‘χετε ελπίδα πως θα ξαναπάρετε πίσω αυτά τα μέρη.
Την άλλη μέρα η σούβλα ρίζωσε στη γη και ξαναβλάστησε και φούντωσε και θέριεψε κι έγινε το περήφανο κυπαρίσσι που γνωρίσαμε. Κι επειδή ο πασάς έχωσε τη σούβλα στη γη απ’ τη μύτη, δηλαδή απ’ την κορφή, έβγαλε το κυπαρίσσι τα κλαριά του γερμένα προς τα κατώ’ έγινε θηλυκό κυπαρίσσι.

Λαϊκοί θρύλοι και παραδόσεις
………….
Πάει κι αυτή η μέρα… Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά, παρελάσεις, εθνικιστικοθρησκευτικά παραληρήματα δεν τα πολυσυμπαθώ. Νιώθω άβολα, σαν το ψάρι έξω από το νερό. Όμως όταν έχεις παιδιά, μαθαίνεις να υπομένεις, να αγαπάς τις στιγμές και να τις ζεις.

Την ιστορία δεν πρέπει να την ξεχνάμε, τις παραδόσεις δεν πρέπει να τις διαγράφουμε, νιώθω όμως ότι ήρθε η ώρα να γράψουν επιτέλους και οι δικές μας γενιές την ιστορία τους, να χτίσουν νέες παραδόσεις, προσαρμοσμένες στις απαιτήσεις της εποχής, που έχει αλλάξει, με μία προσέγγιση πολυπολιτισμική, ανεξάρτητη από θρησκείες, σύνορα και φυλές.

Καλό βράδυ και χρόνια πολλά :)


Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

Σπίτι σου είναι το ποίημα

Θα χωρέσουν άραγε τα ευρύχωρα μάτια σου
σ’ αυτό το στενάχωρο ποίημα;
Μικρό παλιό σπίτι έχει ωστόσο τις βολές του,
ευλογημένο απ’ τη γριά αγάπη
χωράει τους πάντες παρεχτός ένα.
Έχει αποβραδίς πλύνει τις αυλές του,
έχει στρώσει στο τραπέζι του
καθαρό λινό τραπεζομάντιλο,
έχει βάλει ξύλα στο τζάκι,
φρέσκο λάδι στα λυχνάρια του
και περιμένει-
ένα παστρικό φτωχικό ποίημα.
Προσπάθησε να βολέψεις τα μάτια σου
η νύχτα είν’ απέραντη και παγερή.
Θα τα σκοτώσει!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΤΡΙΝΙΟΣ, Γραφή πάνω στο νερό, εκδόσεις Γαβριηλίδης

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Ποίηση για την Ποίηση

«…Η ποίηση και ο ποιητής, ως θεατές του εαυτού τους, δημιουργούν ένα σύμπαν τόσο συναρθρωμένο, ώστε να κάνουν συχνά τη γνωστή μας πραγματικότητα να φαίνεται λιγότερο πραγματική. Με το να κατέχει η ποίηση την τελευταία λέξη εκεί που συναντιούνται το φως με το σκοτάδι, μεταβάλλει το κτηνωδώς γνωστό σε αβέβαιο, το δυσδιάκριτο σε παραμυθία παρηγορητική και τον υπαρξιακό πανικό σε απρόσμετρο πλούτο…»

1.Σχόλια στην ποίηση
Λοιπόν όταν άλλοτε έγραφα, να κρύβω ήθελα μερικά, εκείνα που νόμιζα ότι οι άλλοι δεν τα χρειάζονται και γιατί από μένα να ξέρουν περισσότερα, το πώς και το τι, καθένας έλεγε τα δικά του και μαζί του τα παίρνει, ύστερα, όταν πεθάνη τα βρίσκουνε διάφοροι άλλοι ποια ήταν αυτά μας κολακεύει μάλιστα μια τέτοια περιέργεια τους πιο πολλούς
-Κανένας λοιπόν ποιητής και γυναίκα δεν το απόφυγε αυτό- μα έτσι έπρεπε να βρεθώ, που άλλος τρόπος δεν έμεινε κάποιον στα τελευταία να ελπίζω κοντά μου, παρά και την αυτοκτονία να χάσω της ποίησης
-Καθώς το λογαριάζω πως είναι η ποίηση-
Και τώρα ούτε να ξέρω ποιο θα ήταν το πιο καλό
ΕΛΕΝΗ ΒΑΚΑΛΟ

2.Ars Poetica
Το ποίημα δεν είναι σαν τα φύλλα
που ο άνεμος σέρνει στους δρόμους.
Δεν είναι η ακίνητη θάλασσα,
το αραγμένο καράβι.
Δεν είναι ο γαλάζιος ουρανός
και η καθαρή ατμόσφαιρα.

Το ποίημα είναι ένα καρφί
στην καρδιά του κόσμου.
Ένα φωτεινό μαχαίρι
μπηγμένο κάθετα στις πόλεις.
Το ποίημα είναι σπαραγμός,
κομμάτι γυαλιστερό μέταλλο,
πάγος, σκοτεινή πληγή.
Το ποίημα είναι σκληρό,
πολυεδρικό διαμάντι.
Συμπαγές –λαξευμένο μάρμαρο.
Ορμητικό- Ασιατικός ποταμός.

Το ποίημα δεν είναι φωνή,
πέρασμα πουλιού.
ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ

3.Ποιητική
Όπως στον έρωτα.
Απλά και με ένταση.
Τα άλλα, για τους δυστυχισμένους.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΡΑΛΗΣ

4.Ποίηση
Ρωτάνε τι είναι ποίηση.
Ποίηση είναι το άλλο όνομα της ζωής’
το πιο αληθινό της’ αυτό που μένει.
Δεν είναι πάντα τραγούδι’ συχνά
είναι μαρτυρία’ κάτι άλλο’
ακόμα και μια είδηση σαν και τούτη
δημοσιευμένη σε μια παλιά εφημερίδα
στις 17 του Αυγούστου του 1940:
«Το πολεμικόν εβυθίσθη φέρον
τον μέγαν σημαιοστολισμόν
λόγω της εορτής της Μεγαλόχαρης».
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΑΛΜΑΤΗ

5.[Γράφω ποιήματα παλιομοδίτικα]
Γράφω ποιήματα παλιομοδίτικα
ξεπερασμένα που λένε το ξέρω
όμως σ’ τα γράφω αντί για γράμματα
κάτι σαν άλλοθι
για κλέφτες κι αστυνόμους
Με τους στίχους φτηνούς κρύβω την αλήθεια
τώρα που ψέματα
ξεχειλίζουν στα βιβλία και στα λόγια
κι εγώ ακούω άλλο ήχο
Αν κατάλαβες, κατάλαβες
αν όχι θα φταίει η ασάφεια η έλλειψη ειρμού
η απουσία του καινούριου της άλλης φωνής
είναι που δεν θέλω να γράψω
εκείνη τη λέξη του Θεού
που θα τα έλεγε όλα
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΥΔΥΗΣ
…….
ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ-ΘΑΝΑΣΗΣ Θ. ΝΙΑΡΧΟΣ, Ποίηση για την ποίηση, εκδόσεις Καστανιώτη.




Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Τα παιδιά

Κάθε πρωί
στο δρόμο μου
συναντούσα
τα παιδιά του σχολείου.

Είχα μέρες
να τα δω.
Χτες έμαθα
πως άλλαξαν οίκημα.

Σήμερα το πρωί
άθελά μου
άλλαξα δρόμο.

ΚΩΣΤΑΣ ΠΗΓΑΔΙΩΤΗΣ
…..
Καλή εβδομάδα.

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

Ηλιαχτίδες

Μπορεί να χάθηκα για λίγο από τις Ηλιαχτίδες Νο2, είμαι όμως πάντα εδώ:

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&blogger=yokor

:)